چیزی شبیه خودم...

درباره وبلاگ

دفن کردن را از کلاغ آموختیم وگرنه چه خاکی بر سر مرده هایمان میکردیم؟

*~*~~*~*

...

موهایم را کوتاه کرده ام

میدانی؟

زیبا ترم کرده است

گونه های رنگ پریده

موی آشفته

و چشمانی که دیگر برای تو نخواهند گریست.

نگران چه هستی؟

دنیا به آخر نرسیده است عزیزم

پس از من

باز هم به زمستان های تازه ای که از راه می رسند عادت خواهی کرد.

به لبخند همسایه ات،

موشی که در دیوار خانه ات لانه کرده،

پس از من

به عطر تمام زنانی که همبسترت می شوند عادت خواهی کرد.

کافی است برف ببارد

وتو

چتری در دست داشته باشی.

ما هردو

از دو فصل دور به هم رسیده بودیم

نه شوق علف های تازه از پاهای برهنه ی من رفت

نه ابرهای سیاه از آسمان تاریک تو.

نشنیدن آوازت

زیباترم کرده است اینروزها

| *| نوشته شده در سه شنبه نوزدهم مهر 1390توسط شکریه عرفانی |

*~*~~*~*

پس از مدتها:

نه

روز خوبی نیست برای قدم زدن

سیگار کشیدن

و فکر کردن به لب هایی که میگفت : دوستت دارم.

پرده را پس نزن

بگذار پشت در بماند

دور از من و تو

به کار دیوارها و گندم زارها و آدم ها سرگرم باشد

به حال خودش بگذار آفتاب را

روبرویم بنشین

و دروغ های کوچکت را از سر بگیر

آرامم می کند حرفهایت .

برایت چای می ریزم

دروغ بگو

می خندم

دروغ بگو

برهنه می شوم

دروغ بگو

این

که بر گردن و بازوان و ساق پاهایت پیچیده است

اندوه زنی است

که آفتاب را دوست می داشت

و هر سال

چهار فصل

از بهار دورتر می ماند.

این

عطر زنی است

که تو را به خود می کشاند

بی آنکه بخواهد تو را به خود می کشاند

تا در تنش آواره شوی

زخم برداری

بمیری.

زنی که از آفتاب بیزار است دیگر

و تنها

دروغ های کوچک تو آرامش می کند.

| *| نوشته شده در سه شنبه یازدهم مرداد 1390توسط شکریه عرفانی |

*~*~دلتنگی~*~*

...............

نه این ابرها پس میروند

نه من دلتنگی ات را طاقت می آورم

تو نیستی

نیستی تو

و حالم

درست شبیه حال تک درخت کوچک پیش خانه است

که تا کمر

در شهوت آفتاب می سوزد

و باران امانش نمی دهد

تو نیستی

بیدار می شوم

نیستی

چای می نوشم

نیستی

نامه های هر روزه را از صندوق پست بر می دارم

خبرها را می بینم

تو نیستی

هیچ اتفاق تازه ای در جهان نمی افتد

مگر بارانی که آرام نمی گیرد

و من

که حال تک درخت کوچک پیش خانه را دارم.

| *| نوشته شده در یکشنبه چهاردهم شهریور 1389توسط شکریه عرفانی |

*~*~سومین نامه~*~*

نفس ها سوختم تا شد سواد پیش پا روشن رسیدم همچو شمع اما پس از دیری به تاریکی

سومین نامه برای مادرم:

دیر است لیلا جانم

برای مردنم بسیار دیر است

برای زنده ماندنم

بسیار دیرتر

حالا دیگر

سرت را بالا نگیر

نه به آسمان نگاه کن

نه به آفتاب و ماهتابش

تنها چشمان خاموش مرا تماشا کن

که در چشمهای تو

پناهگاه می جویند

آنگونه که گرسنه ای

تکه نانی را

هر بار می گویم :خوبم

خوبم

و سرفه ها یم هربار شبیه تر میشود به سرفه ها ی زنی مسلول

که در آشپزخانه

روی ظرف های نشسته اش خون بالا میاورد.

و تو

هربار میگویی:دلتنگتم نازدانه ی من

برایم سفر چه داشت؟

نه دریایی که شهامت کشتنم را داشته باشد

نه ایست هایی مرزی که محکوم زندانهای تاریکم کنند

برایم سفر چه داشت ؟

جز اینکه

هرروز زنی را میان سینه هایم آتش زدند

زنی را در پیشانی ام سنگباران کردند

زنی را در ..

دریدند هر روز زنی را در من

میتوانستی گونه ام را ببوسی

بگویی چمدانت را ببند

بگویی به خیابانهای بدنام جهان سپردمت نازدانه ی بی سرزمین من

به میخانه ها

به دست عاشقانی که نامت را برای بار دوم به یاد نخواهند اورد

چه داشت سفر برای من؟

جز اینکه

در همان چهار دیوارم هنوز

با سرگیجه بیدارمی شوم هر صبح

زیر نافم جنینی تکان می خورد

دو فنجان شیر می ریزم ...

اتوبوس می آید

مرا میان صورتک هایی که هیئت سگهای هار را دارند آواره میکند.

شب در همان بستر

هنوز در همان بستر

انگشتهایم را بر چشمهایم می فشارم

و به این فکر میکنم

که بسیار دیر است برای مردنم

برای زنده ماندنم بسیار دیر تر.

| *| نوشته شده در چهارشنبه بیستم مرداد 1389توسط شکریه عرفانی |

*~*~سوال~*~*

سوال

ماه در آسمان

گنجشک بر درخت

پاهای کوچک کودک

در کفش های نو

فرض کن

هر چیز این دنیا

درست سر جای خودش باشد

زبان من

زیردندانهای تو چه می کند؟

| *| نوشته شده در چهارشنبه سیزدهم مرداد 1389توسط شکریه عرفانی |