چیزی شبیه خودم...

badhayehamvare — Tue, 11 Oct 2011 19:08:00 GMT

...

موهایم را کوتاه کرده ام

میدانی؟

زیبا ترم کرده است

گونه های رنگ پریده

موی آشفته

و چشمانی که دیگر برای تو نخواهند گریست.

نگران چه هستی؟

دنیا به آخر نرسیده است عزیزم

پس از من

باز هم به زمستان های تازه ای که از راه می رسند عادت خواهی کرد.

به لبخند همسایه ات،

موشی که در دیوار خانه ات لانه کرده،

پس از من

به عطر تمام زنانی که همبسترت می شوند عادت خواهی کرد.

کافی است برف ببارد

وتو

چتری در دست داشته باشی.

ما هردو

از دو فصل دور به هم رسیده بودیم

نه شوق علف های تازه از پاهای برهنه ی من رفت

نه ابرهای سیاه از آسمان تاریک تو.

نشنیدن آوازت

زیباترم کرده است اینروزها

badhayehamvare — Tue, 02 Aug 2011 14:37:00 GMT

پس از مدتها:

نه

روز خوبی نیست برای قدم زدن

سیگار کشیدن

و فکر کردن به لب هایی که میگفت : دوستت دارم.

پرده را پس نزن

بگذار پشت در بماند

دور از من و تو

به کار دیوارها و گندم زارها و آدم ها سرگرم باشد

به حال خودش بگذار آفتاب را

روبرویم بنشین

و دروغ های کوچکت را از سر بگیر

آرامم می کند حرفهایت .

برایت چای می ریزم

دروغ بگو

می خندم

دروغ بگو

برهنه می شوم

دروغ بگو

این

که بر گردن و بازوان و ساق پاهایت پیچیده است

اندوه زنی است

که آفتاب را دوست می داشت

و هر سال

چهار فصل

از بهار دورتر می ماند.

این

عطر زنی است

که تو را به خود می کشاند

بی آنکه بخواهد تو را به خود می کشاند

تا در تنش آواره شوی

زخم برداری

بمیری.

زنی که از آفتاب بیزار است دیگر

و تنها

دروغ های کوچک تو آرامش می کند.

دلتنگی

badhayehamvare — Sun, 05 Sep 2010 18:24:17 GMT

...............

نه این ابرها پس میروند

نه من دلتنگی ات را طاقت می آورم

تو نیستی

نیستی تو

و حالم

درست شبیه حال تک درخت کوچک پیش خانه است

که تا کمر

در شهوت آفتاب می سوزد

و باران امانش نمی دهد

تو نیستی

بیدار می شوم

نیستی

چای می نوشم

نیستی

نامه های هر روزه را از صندوق پست بر می دارم

خبرها را می بینم

تو نیستی

هیچ اتفاق تازه ای در جهان نمی افتد

مگر بارانی که آرام نمی گیرد

و من

که حال تک درخت کوچک پیش خانه را دارم.

سومین نامه

badhayehamvare — Wed, 11 Aug 2010 18:17:00 GMT

نفس ها سوختم تا شد سواد پیش پا روشن رسیدم همچو شمع اما پس از دیری به تاریکی

سومین نامه برای مادرم:

دیر است لیلا جانم

برای مردنم بسیار دیر است

برای زنده ماندنم

بسیار دیرتر

حالا دیگر

سرت را بالا نگیر

نه به آسمان نگاه کن

نه به آفتاب و ماهتابش

تنها چشمان خاموش مرا تماشا کن

که در چشمهای تو

پناهگاه می جویند

آنگونه که گرسنه ای

تکه نانی را

هر بار می گویم :خوبم

خوبم

و سرفه ها یم هربار شبیه تر میشود به سرفه ها ی زنی مسلول

که در آشپزخانه

روی ظرف های نشسته اش خون بالا میاورد.

و تو

هربار میگویی:دلتنگتم نازدانه ی من

برایم سفر چه داشت؟

نه دریایی که شهامت کشتنم را داشته باشد

نه ایست هایی مرزی که محکوم زندانهای تاریکم کنند

برایم سفر چه داشت ؟

جز اینکه

هرروز زنی را میان سینه هایم آتش زدند

زنی را در پیشانی ام سنگباران کردند

زنی را در ..

دریدند هر روز زنی را در من

میتوانستی گونه ام را ببوسی

بگویی چمدانت را ببند

بگویی به خیابانهای بدنام جهان سپردمت نازدانه ی بی سرزمین من

به میخانه ها

به دست عاشقانی که نامت را برای بار دوم به یاد نخواهند اورد

چه داشت سفر برای من؟

جز اینکه

در همان چهار دیوارم هنوز

با سرگیجه بیدارمی شوم هر صبح

زیر نافم جنینی تکان می خورد

دو فنجان شیر می ریزم ...

اتوبوس می آید

مرا میان صورتک هایی که هیئت سگهای هار را دارند آواره میکند.

شب در همان بستر

هنوز در همان بستر

انگشتهایم را بر چشمهایم می فشارم

و به این فکر میکنم

که بسیار دیر است برای مردنم

برای زنده ماندنم بسیار دیر تر.

سوال

badhayehamvare — Wed, 04 Aug 2010 10:41:00 GMT

سوال

ماه در آسمان

گنجشک بر درخت

پاهای کوچک کودک

در کفش های نو

فرض کن

هر چیز این دنیا

درست سر جای خودش باشد

زبان من

زیردندانهای تو چه می کند؟

یاد

badhayehamvare — Thu, 15 Jul 2010 22:27:00 GMT

یاد

به یاد هیچ نقشه ای نخواهد ماند

خیابانهایی

که در آن نفس می کشیم

نه سرک های سوخته ی "غزنین"

نه سنگفرش های تاریک "مسکو"

نه حتی این شهر

فرقی نمی کند کجا دستانم را میان انگشتانت می فشاری

و به لبهایم خیره می مانی؟

فرقی نمی کند

کجا

کنار چه رنگ پرچمی

می ایستی

سردت می شود

و دو پیاله قهوه ی داغ سفارش می دهی؟

چشم هایم را می بندم

گلویت

بوی خون تازه می دهد

کنار هر ساحل که می رسیم

زخم هایم را می شویم

و گلویت

هر روز

بوی خون تازه می دهد

فرقی نمی کند

نه این نقشه ها به یادمان خواهند آورد

نه این پرندگان گرسنه چشم

که بوسه هایمان را

میان خود تقسیم می کنند

و در باد ها گم می شوند

فرقی نمی کند

تنها می خواهم

لبهایم

برگلویت بمانند

گلویت

که بوی خون تازه می دهد هر روز.

گلویت

که در حافظه ی هیچ کتاب تاریخی نخواهد ماند.

گلویت

که لبهای من

زبان من

که بوی خون تازه می دهد هر روز.

دفاع

badhayehamvare — Mon, 12 Jul 2010 16:55:00 GMT

ایمان و جنگ های صلیبی

شب گذشته تلویزیون فیلمی پخش کرد در باره ی جنگهایی که مسیحیان داشتند در طول تاریخ. یک فیلم مستند بود که توسط یک خانم دکتر کهن سال انگلیسی تبار ساخته شده بود. به بیشتر موزه های مهم رفته بود این خانم و به دنبال پیدا کردن یا نشان دادن خون های ریخته شده ی مسیحیان با متخصص های این موضوع گفتگو های زیادی کرده بود.من با کمک زیر نویس انگلیسی فیلم سعی میکردم با دقت ببینم چه چیزهایی بر این مردم رفته و نگاه امروزین این مردم به تاریخشان چیست.

اما موضوعی که بیشتر درگیرم کرد این بود که پسرم که حالا دیگر هشت ساله است و قدش تا بینی من می رسد بیشتر از من علاقه مند شده بود به دیدن این فیلم و مدام از من میخواست که براش توضیح بدهم چیزهایی را که دستگیر خودم میشود از فیلم .

در یک جای فیلم این خانم به یک موزه ی نقاشی رفته بود که بزرگترین نقاشی دنیا در ان بود در همین موضوع مرگ و میر مسیحیان.ایمان با دقت عجیبی نگاه میکرد. و از من پرسید : مامان برای چی اینا اینهمه کشته شدن؟

من براش تو ضیح دادم که جنگهایی بوده به نام جنگهای صلیبی . که این جنگها بین مسلمانان و مسیحیان اتفاق افتاده و سالهای زیادی را در برگرفته .ایمان با سماجت کودکانه اش میخواست بداند که برنده ی این جنگها مسلمانان بوده اند یا مسیحیان. من راستش هیچ جوابی نداشتم برای این حرفش .زیرا که در جنگ های اینچنینی واقعا برنده کیست و بازنده کی؟

برایش گفتم که هیچ کدامشان برنده نشدند زیرا که همه ی اینها رو خدا افریده و خدا همه ی ادمهایی را که افریده به یک اندازه دوست دارد.و دوست ندارد که هیچ کدامشان کشته شوند.و هرکس که ادمی را بکشد اصلا برنده نیست .

اما ایمان با همان سماجتش به هر طریقی بود دوست داشت از من بشنود که مسلمانها برنده شده اند .مخصوصا که برایش مهم بود که افغانی ها هم مسلمان هستند و در تصور کودکانه ی او حتما افغانی ها هم در این جنگها شرکت کرده اند.مدام می پرسید که افغانی ها هم کشته شده اند در این جنگ یا نه؟

من برایش گفتم که در آن زمانها کشوری به نام افغانستان وجود نداشته و این جنگها در واقع بین عرب ها و مسیحیان بوده.اما ایمان قانع نمی شد و میگفت :نخیر . نمیشه که افغانستان وجود نداشته باشه.اگه وجود نداشت پس ما از کجا درست شدیم؟

و راست میگفت بچه .و من چطور میتواستم برایش توضیح بدهم که چطور ذهن مادرش اینهمه بی پدر و مادر شده در باره ی وطنش؟ چطور می تواستم برایش توضیح بدهم که چه رفته بر تاریخ ما ؟

برای او هر چیزی که به وطنش مربوط میشود مهم است.و نمی دانم چرا اینهمه مهم ؟ از مدرسه هر روز کتابهای مصوری امانت می گیرد که در باره ی افغانستان نوشته شده اند. عکس های جالبی دارند این کتابها از مناطق مهم افغانستان و آداب و رسوم رایج بین مردمان این مناطق.با تلاش و پیگیری عجیبی میخواهد بفهمد از همه چیز وطنش. ومن تلاش میکنم همیشه که این کتابها را طوری برایش توضیح بدهم که از داشتن وطنش سرخورده نشود.چون می بینم که برایش خیلی اهمیت دارد رگ و ریشه .

در حالی که هنوز برای او بسیار زود است که بسیاری از حقیقت های تلخ جاری در کشورش را درک کند.و این مساله بار سنگینی روی دوش من میگذارد.

لابلای حرفهایش متوجه میشوم که خیلی برایش مهم است که دوستان مدرسه اش اصالتا چه تباری دارند. بین دوستان او تایلندی هست . افریقایی هست. روسی هست . چینی هست و انگلیسی تبار هم هست.

و من با خودم فکر میکنم چرا اینهمه برای او مهم است که مثلا به من بگوید :"یوری"که مال تایلنده امروز فلان غذا رو اورده بود سرکلاس .یا "ایشا" که مال فلان کشوره فلان حرف رو زده بود امروز.

و همینطور حس میکنم که بسیار تقلا میکند که از خودش به عنوان یک شاگرد افغانستانی بین همکلاسی هایش یا معلم هایش چهره ای معرفی کند. درحالیکه من بر این احساسهایش وزنه ای اضافه یا کم نمیکنم .

اما چیزی که دیشب بسیار زیاد ذهنم رو درگیر کرد این بود که این بچه به هر شکلی که هست خواستار شکست خوردن مسیحیان بود در مقابل مسلمانان.

یک جای فیلم این خانم به یک کلیسای قدیمی که در واقع موزه ای هست در بریتانیا رفته بود. من گفتم : ببین ایمان چه ساختمان زیبایی هست این ساختمان .ببین مردم در ان زمانها چقدر قشنگ می ساختند قصرها و کلیساهایشان را.

گفت : پس چرا اینهمه بزرگ ساخته اند ؟

فکر کردم که شاید موضوع جنگ ها را فراموش کرده. گفتم که برای این بزرگ ساخته اند که در ان زمانها مجبور بودند خیلی چیزها را در یک جا داشته باشند. مثلا پلیس به شکل امروزی اش نبوده که همیشه و همه جا باشه . برای همین هر قصری برای خودش سربازهایی داشته که جای زندگی لازم داشتند . اصطبل های اسبی لازم داشتند و کارگرها و آشپزها و دکتر ها و حتی حیواناتی هم بودند که باید جایی می داشتند . برای همین این ساختمانها اینهمه بزرگ ساخته شده میشده در ان زمانها

ایمان اخم هایش را در هم کشید و گفت کاش که همه ی این ساختمانها خراب می شدن.

گفتم چرا این حرف را میزنی پسرکم ؟ حیف نیست از این همه زیبایی ؟

گفت که نه . برای اینکه این ها افغانیها رو و مسلمانها رو میخواستن بکشن. من دلم میخواد همه ی ساختمانهاشون خراب بشه .کاش که مامان همون موقع همه ی اینا رو براشون خراب میکردن مسلمانها .

و من ماندم که چه بگویم در جواب این پسر. گذاشتم فیلم که تمام شد دستهایش را گرفتم و برایش گفتم که خرابی هیچ وقت خوب نیست .ادم کشتن هیچ وقت خوب نیست. خراب شدن خانه ها هیچ وقت خوب نیست.و تو نباید هیچ وقت ارزو کنی که کاش کسی بمیرد یا جایی خراب بشود.

اما چشم های پسرم بی انکه شرارت جنگ را درک کند مصمم بود به از بین بردن دشمن. و این سوالش مدام تکرار می شد که پس چرا اینا خواستن با ما جنگ کنند.؟

و راستی چطور می شود برای یک بچه ی هشت ساله که اینهمه جدی از جنگ دفاع میکند توضیح داد که ما انسانها چرا خواسته ایم همیشه با یکدیگر بجنگیم و یک دیگر را بکشیم و خانه های هم را آتش بزنیم. به نظر ایمان جنگ فقط ازان جهت قابل دفاع هست که وسیله ای است برای دفاع .اما او این طرف مساله را نمیتواند درک کند که اصلا چرا جنگی شروع میشود که دفاعی لازم بشود در مقابل ان.

برای همین به احساس احترام به دفاع او احترام گذاشتم و نخواستم بیشتر از این ذهنش را درگیر کنم .

شاید باید بگذارم در زمان بهتری از این مساله درک درست تری پیدا کند.

آدرس

badhayehamvare — Tue, 04 May 2010 18:13:00 GMT

دورد برانکه دوستم می دارد وانکه بیزار است از من

عرض به حضور شما اینکه مدتی به اعماق زمین و به اعماق اقیانوس ها سفر کرده

بودم . سفر خوبی بود . بهترین سفر زندگی ام . با جاذبه هایی بی بدیل و

ناشناخته هایی به شکل دیوانه ای کننده ای بکر. و من که سالهاست در سفرم .و

راستی این سفر بیش از هر زمانی به من ثابت کرد که جنون دربدربودن در خون من

است و چه کیفی دارد این جنون !!!

از دوستانی که به خانه ام می امدند و مرا نمی یافتند در این مدت جهانی سپاس .

حالا در انطرف دنیای شما دقیقا خانه کرده ام . جای خوبی است حد اقل برای من که

در این سالها در سرمای سیبری به یک آفتاب پرست به تمام معنا تبدیل شده بودم .

هر روز صبح که بیدار میشوم اولین کاری که بعد از به مدرسه فرستادن بچه هایم می

کنم این است که به حیاط میروم و آفتاب صبحگاهی ای را که نصیب آن روز صبح من

است دلی سیر سیاحت میکنم .

و این شهر که ساکنم در آن (!!!!!!!) شبیه شهری است که کودکی ونوجوانی ام را

دران گذرانده ام ضمنا. هوایش و پرندگانش بیشتر البته .

اما حالا شاید از هر زمانی غریب تر شده ام . روح سرگردانی که به خاکی تعلق دارد و

از آن خاک بدون آنکه دلیلش را خودش هم درست بفهمد اینهمه گریزان است.

و راستی که بی وطن تر شده ام حالا.

بعد از مدتی گرفتاری هایم که کمتر شد به این خانه سر و سامانی تازه خواهم داد و

سعی خواهم کرد که مرتب تر و بیشتر بنویسم .این نوشته را فقط برای دوستانی

گذاشته ام که حد اقل می خواستند یا میخواهند بدانند من در کدام خیابان متروکه

ی این دنیا مسکن گزیده ام که اینهمه گم بودم مدتی؟

من حالا در استرالیای جنوبی شهر آدلاید هستم و همه چیز همان قدر مرتب است که بود.

badhayehamvare — Fri, 12 Mar 2010 05:28:00 GMT

ساقیا آمدن عید مبارک بادت

جستجو

badhayehamvare — Wed, 07 Oct 2009 03:26:00 GMT

جستجو

بگو درکدام مرز

پشت کدام سیم خاردار

تیربارانت کرده اند؟

یا در کدام دریا

خونت

شهوت کوسه ماهی هایش را

تا مغز استخوان

در جانت فرو برده است؟

بگو در کجا کشته اند تو را؟

برای یافتنت

تمام روزنامه های جهان را جستجو کردم

تمام گورهای بی نام و نشان را

آغوش روسپیان تمام میخانه های دور را.

برای یافتن تو

که نگذاشتی

وطنت بازوان برهنه ی من باشد

تاهر شام

در بیشه زارهای مرطوب من

به خواب بروی

و هر صبح

با طلوع خورشید از میان سینه هایم

چشم هایت را بازکنی

بی آنکه بیم هیچ جنگی تو را از من بگیرد.

ایستاده بودم

تا شلاقم بزنند

تکه تکه ام کنند

و به جای تو

درگورهای بی نام و نشانه مدفونم کنند.

ایستاده بودم

تا تو

تنها تو

بخواهی

وطنت بازوان برهنه ی من باشد.

نخواستی

و مشتی دروغ

همه ی آنچیزی بود که تحویلم دادند.

هرگز نیافتمت.

پس از آن

این تن

زندان تاریک دیوانه ای شده است

که روزی هزار بار

درآن خود را به دار می آویزد

و نمی میرد.